1.GÜN
Sevgili günlük, bugün bayramın ilk günü. 10 gündür elimden geleni yapıp bi şekilde satılmamayı başardım. Arkalara kaçtım, sürekli yüzüme hastalıklı bir hava verdim. Şans da yüzüme güldü, bugüne geldik. Ama bu iş boşlamaya gelmez. Her an biri gelebilir, orama burama bakıp, şu başımda dikilen herife kilomu sorabilir. O da zaten beni satamadı diye gıcık, en az 10 kilo fazla söyler. Adam inanıp alır beni evine götürür, evin küçük kızı gelip beni sever, oynar. 1 gün sonra o kızın babası gözlerimi bağlayıp besmele çekip bıçağı boğazıma dayar ve keser. O sırada hayatım gözlerimin önünden bir film gibi geçer. Film de film olsa. Hep aynı kare: Ot yiyorum, etrafa bakıyorum, ot yiyorum etrafa bakıyorum… Hayat mı bu be? Dünyaya gel, birkaç sene ot ye, sonra seni yesinler!
2. GÜN:
Sevgili günlük, ben eşeğim. Yani koyunum ama eşeğim. Sana dün ne dediysem oldu, iyi mi?! Saatine mi geldi nedir?! Şu an herifin birinin bahçesindeyim. Şu saate kadar bayramlaşmaydı, gelen giden falandı derken beni kesmediler ama en geç yarın bu iş biter! Kesecekler beni günlük duyuyon mu? Kıyacaklar kınalı kuzuna. Hayır boğa olsaydım, sahibimin elinden kaçar, sokaklarda terör estirirdim. Televizyonlardaki bütün haber bültenleri beni gösterir, en azından ölmeden meşhur olurdum. Ama tabiatım boğa kadar asabi değil ki! Koyun gelmişiz, koyun gideceğiz
3. GÜN:
Günlük, inanmayacaksın ama hâlâ hayattayım. Bunlar beni kesmeyecek galiba. Şaka yapıyorlar. Camdan bakıp bakıp gülüşüyorlar. Son gün de beni salacaklar. Haklısın! İyimserliğin de bu kadarına yuh artık. Yok yok bu defa işim zor, hem de çok zor. Yarın görüşemeyiz, hakkını helal et.
4. GÜN:
Günlük, benim ben. Hahahaha!! Yırttım oğlum. Bu sabah aslında tam gidiyordum, adam bıçakları, tülbenti hazırladı. Yanıma koydu. Tamam dedim, bu sefer ağzımla kuş tutsam yolcuyum. Sonra ‘ne dedim lan ben’ dedim kendi kendime. Ağzımla kuş tutmak! Tabii ya! Kuş gribi. Bunu bir becerirsem ağzımda kuşla beni hayatta kesmezler. Hemen dalda duran bir kuştan rica ettim. Gel iki dakika ağzımın içinde dur sonra uçarsın hesabı. Kuş gıcık çıktı. “Hay senin kafana” deyip tam kesilirken kafamın orta yerine hacetini bıraktı. Bunu gören sahibim panikleyip kuş gribi olmamak için beni saldı. Kafana kuş pislemesi uğurlu gelir derlerdi de inanmazdım. Bayram diye buna derim oğlum! Değmeyin keyfi -meeeee
Kasım 25, 2008
Kurbanlık Bir Koyunun Günlüğü
Posted by gizyalcin under Başkaları Yazdı | Etiketler: başkaları, bir, günlüğü, giz, komik, koyunun, kurbanlık, yalçın, yazdı, yazı |Leave a Comment
Kasım 25, 2008
Öss ve YDS Günü Yaşadıklarım – 2
Posted by gizyalcin under Ben Yazdım | Etiketler: öss, günü, giz, ve, yalçın, yaşadıklarım, yds |Leave a Comment
Kasım 25, 2008
ÖSS ve YDS Günü Yaşadıklarım – 1
Posted by gizyalcin under Ben Yazdım | Etiketler: öss, günü, giz, yalçın, yaşadıklarım, yds |Leave a Comment
ÖSS BİTTİ
ÖSS’den iki gün önce…
Gece uyuyamadım!
Kabuslar… Sınava gireceğim sınıf… Sınav… İnsanlar…
Kalbim yerinden fırlayacakmış gibi atıyordu. Sürekli uykum bölünüyordu. Halbuki daha iki gün vardı sınava. Sabah uyandığımda sanki sınav o gündü! Öyle heyecanlıydım. İyi ki de o gün heyecanlanmışım. Ertesi güne hiç heyecanım kalmadı. Bütün stresimi atmışım o gün.
ÖSS sabahı…
Çok normal bir günmüş gibi uyandım. ÖSS yoktu sanki. Her zamanki, o basit dersane deneme sınavına giriyormuşum gibiydi. Okula vardık, kalabalığı gördüm ama hala rahattım…
Sınav anı….
Yerime oturdum…
Hala rahatım…
Türkçe soruları, Sosyal soruları, Matematik soruları, Fen soruları…
Sonunda bitti…
Nasıl geçti anlamadım.
Kitapçıklarımızı topladılar.
Kapıya yöneldik. Bahçeyi gördüm içeriden. Ayağımı merdivene attım, kalbim iki gün önceki gibi atmaya başladı! Sonuçlarım nasıl gelecekti acaba?
Hemen televizyonun karşısına geçtim. CNN’i açtım. Her doğru cavabım için yerimden zıpladım, yer yanlış cevabım için kendime vurdum… Düşün artık ne kadar çok vurduğumu… 
) Hayır, öyle hızlı vurmadım canım, çimdik gibi bir şeydi…
Ama sonunda bitmişti ya!
Kasım 25, 2008
Belki Bir Gün…
Posted by gizyalcin under Ben Yazdım | Etiketler: belki, bir, gün, giz, yalçın |Leave a Comment
Yolda giderken, masada otururken, bilgisayar başında, yemek masasında, giyinirken, uzanırken… aklına sürekli bir şeyler gelir. Yazmak ister ama nedense o anda düşüncelerini dökecek bir kağıt, kalem bulamaz. Bulsa da nereden başlayacağını bilemez. O an kafasından geçenler askıda kalır anlayacağın.
Hep, yazılarının bir gün birileri tarafından beğeniyle okunacağını düşünmüştür… Hala da düşünmekte…
Düşünür, taşınır; sonunda bir “blog” açmaya karar verir. “Yazılarımı burada yayınlarsam belki bir gün beni de keşfederler!” der. Ve açar… http://gizyalcin.wordpress.com
Umuyoruz ki: bir gün Giz‘in yazıları da değerli kişilikler tarafından okunur…
gizyalcin@gmail.com
